Brinkman prikt door 'privileges' heen en wijst naar Wennemars: 'Regels zijn voor iedereen'

Jacques Brinkman heeft in een column van De Telegraaf uitgehaald naar het idee dat ouders van topsporters een uitzonderingspositie zouden hebben. Hij koppelt dat aan de situatie rond Erben Wennemars, die na de veelbesproken 1.000 meter van zoon Joep op de Winterspelen in Milaan volgens Brinkman had moeten accepteren dat regels voor iedereen hetzelfde zijn. Brinkman vindt dat je emotie mag tonen, maar dat je je status niet kunt gebruiken om dingen af te dwingen.

Brinkman schrijft dat er een hardnekkig misverstand bestaat dat ouders van topsporters net iets meer rechten zouden hebben dan andere supporters. Volgens hem sluipt dat gevoel er nog sneller in als je zelf een bekend sportverleden hebt. Hij herkent de verleiding zelfs bij zichzelf, maar trekt daar een duidelijke grens. "Want je bekende status inzetten als pressiemiddel klopt niet." In de column stelt Brinkman dat privileges niet iets is wat je jezelf kunt toe-eigenen, ook niet als je frustratie begrijpt. Hij noemt daarbij Wennemars expliciet en schrijft dat je, als je gedrag niet wordt geaccepteerd, daar vrede mee moet hebben. Volgens Brinkman ben je dan gewoon een supporter tussen de rest, hoe groot de teleurstelling ook is.

Voorbeeldgedrag belangrijk?

Brinkman legt de nadruk op voorbeeldgedrag. Juist oud-topsporters hebben volgens hem een grotere verantwoordelijkheid, omdat veel mensen meekijken, ook ouders langs de lijn en jonge sporters. Teleurstelling hoort erbij, schrijft hij, maar respect moet altijd blijven. Hij vindt het daarom niet oké als beveiligers of stewards, die gewoon hun werk doen, onder druk worden gezet of worden aangevallen.

Om zijn punt te onderbouwen, gebruikt Brinkman ook voorbeelden uit zijn eigen sportwereld. Hij noemt dat ouders van internationals bij de hockeybond weleens hebben gevraagd om samen een Oranje-vak te kunnen vullen op toernooien. Maar als dat niet lukt, dan moet je dat volgens hem accepteren en niet doen alsof je recht hebt op een voorkeursbehandeling.

De conclusie van Brinkman is dat het uiteindelijk niet om de ouder draait, maar om de sporter. Als supporter hoop je, baal je soms, maar je moet volgens hem altijd beseffen dat je onderdeel bent van de massa. En wie echt het voorbeeld wil zijn, gedraagt zich ook zo: als 'één van de velen'.