EK-zilver voelt leeg voor Tim Prins: 'Ik ben helemaal naar de vaantjes'

Tim Prins veroverde op het EK afstanden in het Poolse Tomaszów Mazowiecki zilver op de 1000 meter, maar de medaille bracht hem nauwelijks iets. De teleurstelling over het missen van de Olympische Spelen zit nog vol in zijn lijf en hoofd, vertelt de Fries openlijk.

Na zijn race moest Prins direct door naar het podium en dat ging maar net goed. In de catacomben van de Lodowa Arena ging hij even zitten, lijkbleek en duizelig. "Ik moest na mijn race weer zo snel naar het podium. Dat slaat helemaal nergens op. In Thialf heb ik een keer precies hetzelfde gehad. Dat volkslied had geen tien seconden langer moeten duren, want dan was ik gestrekt gegaan", aldus Prins tegenover het Algemeen Dagblad. Op het podium stond Prins naast winnaar Damian Zurek, maar blij oogde hij niet. Hij werd tweede op flinke achterstand en voelde zelf ook dat hij niet in zijn normale doen was. "Ik heb er weinig gevoel bij, eerlijk gezegd. Ik zit heel ver van de winnaar. Een Tim in goede doen kan de concurrentie met Zurek zeker aan. Maar in goede doen ben ik niet."

Dreun van OKT is te groot

De oorzaak is duidelijk: de dreun van het OKT en het besluit dat Prins zijn olympische plek moest inleveren. Hij merkte het de hele week al. "De energie is heel laag. Dat merk ik al heel de week. Je hoopt dat het richting een wedstrijd beter gaat. Op een beetje adrenaline, ook door de spanning. Dat je door je eigen grenzen heen kan. In een uitverkocht Thialf voel je bij wijze van spreken helemaal geen pijn en kan je gewoon doorschaatsen." Die energie kwam er in Polen niet uit. De 1000 meter werd een gevecht, geen lekkere rit. "Het was vanaf meter één gewoon ruk." Toch leverde het hem zilver op, vooral op karakter. "Op wilskracht en strijdbaarheid kom je blijkbaar nog op een tweede plek terecht. Maar er zat niet echt een gevoel bij van: dit is de rit die ik wilde rijden."

Prins is wel blij dat hij überhaupt rijdt, zegt hij, juist nu alles zo rauw voelt. Wegblijven was geen optie. "Ik had er ook voor weg kunnen lopen, voor dit soort wedstrijden. Het is voor mij nooit een optie geweest om dit te skippen. Heel simpel: als je je niet plaatst voor de Spelen, moet je de doelen veranderen. Dat is ook part of the job. Ik voel me echt niet te goed voor dit toernooi, hoor. Dat is het niet." De dagen na het OKT hakten erin. Hij lag nachten wakker en bleef malen, over de beslissing én over wat hij zelf liet liggen. "Die nacht na het OKT lag ik om 12 uur op bed, maar sliep ik niet voor 5 uur. Ik lag maar te malen. Dat kost veel energie om te verwerken. Het heeft allemaal heel veel impact gehad. Veel meer dan eerdere tegenslagen in mijn leven."

Tim Prins zit er helemaal doorheen

Hij gaf toe dat hij na die klap minder strak in zijn regime zat, al relativeert hij dat ook meteen. "Al viel dat wel mee, hoor. Dat is wat groter gemaakt. Met oud en nieuw ben ik gewoon bij een vriend geweest. Niet gek gedronken hoor. Ik ben gewoon om half twee naar huis gegaan." Uiteindelijk vat Prins zijn toestand hard samen, tegen zijn trainer. "Ik zei net tegen mijn trainer: ik ben helemaal naar de vaantjes." En het sluimert door naar de komende dagen, want hij rijdt in Polen nog meer afstanden. "Ik ga kijken wat er nog in de tank zit, maar ik had gehoopt dat het meer zou zijn."

Een trip met een groep ploeggenoten helpt een beetje, maar lost het gevoel niet op. "We zijn wel met een leuk groepje weg, hoor. Even weg van thuis. Maar om nou te zeggen dat ik hier veel gelukkiger word... Nee, dat zal nog wel even duren. Straks zijn de Olympische Spelen. Dan komt de ergste periode er nog aan."