Ter Mors waarschuwt voor Schulting in Milaan: 'Je moet haar nooit volledig afschrijven'

De grote vraag rond de Winterspelen in Milaan is of Suzanne Schulting iets kan doen wat bijna niemand lukt: meedoen op twee schaatsdisciplines en daarin ook nog meestrijden om medailles. Jorien ter Mors weet als geen ander hoe ingewikkeld dat is. Zij schreef in 2018 geschiedenis met eremetaal op de langebaan én in het shorttrack, en ziet dat Schulting vooral mentaal nooit onderschat mag worden.

Ter Mors legt meteen uit waarom 'dubbelen' voor buitenstaanders makkelijker lijkt dan het is. Langebaan en shorttrack zijn allebei op ijs, maar het racen, het ritme en de manier van winnen zijn totaal anders. Over haar eigen route en die van Schulting zegt ze tegenover De Telegraaf: "De situatie in 2014 en 2018 waren voor mij heel anders. Vanuit de shorttrackploeg maakte ik uitstapjes naar de langebaan, bij Suzanne is het andersom. Zij heeft de laatste twee jaar de focus gehad op de langebaan. Een ding hebben we wel gemeen, want we zijn allebei 'geboren' in het shorttrack."

Lastige voorgeschiedenis

Schulting heeft volgens Ter Mors ook een lastige voorgeschiedenis richting Milaan, omdat ze het internationale shorttrackritme lang kwijt is geweest. "Ze heeft heel lang het racen op internationaal niveau gemist. In maart 2024 was ze er tijdens het WK in Ahoy voor het laatst bij en we moeten niet vergeten dat ze er daarvoor ook al lange tijd uit was", zegt Ter Mors. Zelf vond ze shorttrack altijd het leukst, juist door de onvoorspelbaarheid: "Ik vond shorttracken veel leuker. Het wereldje en het spelletje dat erbij komt kijken. Als je op de langebaan fit en sterk bent, weet je dat er een serieuze kans is dat je kan winnen, of je moet op je bek gaan. In het shorttrack kan je de beste zijn, maar het is een contactsport, dus daardoor onvoorspelbaar. Dat kan frustrerend zijn, maar als je wint is het heel speciaal."

Ter Mors weet ook hoe snel plannen kunnen kantelen op de Spelen. Ze vertelt over 2018 dat het emotioneel alle kanten op ging: "Er zaten allerlei dubbele kanten aan die Spelen. Ik had goud op de 1000 meter langebaan gewonnen en ging voor een dubbele titel. Wij waren met de Nederlandse relay-vrouwen topfavoriet, maar die titel op de aflossing werd ons door de strot gedrukt. Mijn grote droom lag in duigen toen we ons niet plaatsten voor de finale." En dan kwam alsnog dat bizarre slot, waar ze zelf eerst niet in geloofde: "Die andere meiden spraken over een scenario van twee penalty’s in de finale. Ik zei: ’Dat gaat nooit gebeuren.’ Zij gingen echter hoopvol aan het ijs staan, maar ik had zoiets van: dat is helemaal de goden verzoeken. Toen gebeurde toch het schier onmogelijke. Canada en China kregen een straf, waardoor wij alsnog brons wonnen. Iedereen werd gek en ik wilde naar die meiden, maar ik kon er niet meteen bij komen, want ik werd overal tegengehouden. Daarna hebben we het groots gevierd."

Of Schulting nu ook kan verrassen op twee fronten, vindt Ter Mors lastig te voorspellen, omdat ze niet alle afspraken en keuzes kent. "Het is lastig in te schatten. Je kunt vragen stellen over haar programma richting de Spelen, maar we kennen de ins en outs niet. Misschien heeft haar coach Jac Orie een aanloop gekozen, zodat ze op de langebaan top is. Als ik puur vanuit mezelf beredeneer, zou ik World Cup drie en vier gereden hebben, in plaats van reserve bij de langebaan. Tevens had ik de EK shorttrack gereden, maar nogmaals, ik ken de afspraken niet."

Daarbovenop speelt ook nog het fysieke vraagteken van haar enkelbreuk. "Het blijft onderbelicht, maar ook weten we niet in hoeverre de enkel - die ze in maart 2024 brak - haar pijn doet. Misschien wil ze dat niet zeggen, en ja, dat zou ik begrijpen. Ik had in de aanloop naar de Spelen van 2018 ook last van mijn knie en dat heb ik toen bijna helemaal stilgehouden. Als je zegt dat het pijn doet, doet het ook pijn. Je probeert jezelf zo lang mogelijk voor de gek te houden, omdat je koste wat kost alles wilt rijden op een Olympische Spelen."

Ter Mors is realistisch als ze haar eigen verwachtingen uitspreekt, maar ze laat wel ruimte voor een verrassing. "Gaat Suzanne een medaille pakken?", vraagt ze zichzelf hardop. Over de kilometer op de langebaan zegt ze: "Op de 1000 meter langebaan wordt het lastig, want de concurrentie is moordend. Als ik heel eerlijk ben, zeg ik nee als we het over shorttrack hebben." Tegelijk wijst ze op het belang van de relay en de dynamiek in de ploeg: "Ik denk dat ze geen relay rijdt, maar doet ze dat wel, dan worden haar kansen groter. Ik begrijp de keuze best als ze niet wordt opgesteld, omdat je te maken hebt met een groepsdynamiek in de aflossing die wellicht wordt verstoord."

Tot slot kijkt ze naar de 1500 meter shorttrack en ziet ze vooral hoeveel Schulting gemist heeft in wedstrijdfijnheid. "Op de NK won Suzanne weliswaar, maar ik zag daar niet iemand die technisch goed aan het schaatsen was. Het was vrij wankel, twee keer viel ze bijna, omdat ze niet op de goede plek reed. Dat was een overwinning op brute wilskracht en had niets te maken met haar stijl van racen, zoals ze die in haar topjaren liet zien." Ze benadrukt dat regels en jury’s ook veranderen: "Ze heeft het huidige raceritme twee jaar gemist. Er wordt inmiddels door de jury anders gekeken naar inhaalacties en het duwen en trekken. Ze heeft dat allemaal heel lang niet gedaan." Maar precies daarom eindigt ze met haar belangrijkste waarschuwing aan iedereen die haar al afschrijft: "Intrinsiek is ze zo’n goede shorttrackster en drievoudig olympisch kampioene. Ze beschikt over een geweldig mentaal vermogen, dus Suzanne Schulting moet je nooit volledig afschrijven."