Shorttrackavond vol tranen en euforie bij TeamNL: 'Je gaat van hot naar her'

In het olympische shorttracktoernooi in Milaan zitten vreugde en verdriet bij TeamNL soms maar een paar minuten uit elkaar. Dat werd pijnlijk duidelijk op de avond dat de vrouwen in de relay naast het podium grepen, terwijl bij de mannen even later juist een droomscenario volgde. Door alle onderlinge banden in de ploeg – zusjes, broers en stelletjes – schoten de emoties bij iedereen alle kanten op.

Selma Poutsma en Zoë Deltrap moesten na de relayfinale razendsnel omschakelen, omdat hun partners kort daarna de 500 meterfinale moesten rijden. "Je bent eerst je eigen teleurstelling aan het verwerken en eigenlijk te snel daarna is alweer de rit van de mannen", omschrijft Poutsma dat moment tegenover het Algemeen Dagblad. "Je gaat van hot naar her in je emoties. Voordat je eigenlijk de tijd hebt gehad om je eigen rit te verwerken, wil je er ook weer zijn voor je partner. Dat is wel ingewikkeld."

Emoties schieten alle kanten op

Deltrap herkende dat meteen. "De mannen gingen supersnel weer door", zegt ze. "We hebben in de kleedkamer de mannen aangemoedigd. Als zij het dan zo goed doen, kan je weer even blij zijn, maar daarna overheerst toch weer de teleurstelling." Aan de andere kant van het verhaal stond Jens van 't Wout, die merkte dat hij het relaydrama wel zag, maar geen tijd had om erin te blijven hangen. "We zagen wat er in de vrouwenrelay gebeurde, toen we in de kleedkamer aan het wachten waren op onze rit", legt hij uit. "Dat was voor ons heel jammer, want we willen dat zij met een medaille terugkomen. Maar wij waren in een andere mentale staat ons aan het klaarmaken voor de 500 meter. Dat gaat zo snel, dus je blijft in die flow." Zijn broer Melle voelde dat net zo. "Toen ik het zag gebeuren, was ik vanbinnen wel aan het vloeken", zegt hij. "Je gunt het ze zo."

De avond werd daardoor een bizarre mix: eerst de dreun van de relay, daarna de ontlading toen Melle en Jens samen het podium haalden op de 500 meter. Met hun ouders op de tribune én hun vriendinnen langs de boarding kwam alles samen: verdriet om wat er net misging en trots om wat er direct daarna wél lukte.

Voor Michelle Velzeboer werd die tegenstelling extra scherp. In de mixed relay voelde ze eerder al het verdriet van haar zus Xandra, nu was ze zelf degene die viel in de relayfinale. Xandra zag hoe de ploeg weer naast een medaille greep en kon het nauwelijks bevatten. "Het is een rollercoaster van emoties", zegt ze. "Tot nu toe had ik nog heel erg deze relay om naar uit te kijken, dus dat was wel gewoon een heel grote houvast. Dat dat nu dan ook niet is gelukt, is het meest pijnlijk. Hier hadden we gewoon onze zinnen op gezet. Ik kan niet begrijpen waarom wij als ploeg, en ik ook individueel, zoveel pech hebben. Dat doet pijn." En zelfs met haar eigen successen bleef dat knagen. "Ik heb zelf een heel succesvol individueel toernooi, maar ik wilde gewoon heel graag met deze meiden op het podium staan", aldus Xandra. "We hebben de kwaliteiten om dat te doen, dus dit is heel pijnlijk."