Sprookje schrijven in Milaan met broertje: 'Dit kon geen toeval zijn'

Melle van 't Wout heeft op zijn verjaardag een olympische droom waargemaakt in Milaan. Na jaren vol pech met zijn rug en knie pakte de Nederlander zilver op de 500 meter shorttrack, terwijl zijn broertje Jens brons won. Even samen op het podium: dat was voor de broers het ultieme moment.

Voor Melle voelde het na afloop nog steeds onwerkelijk, zo gaf hij aan tegenover het Algemeen Dagblad. "Dit was de droom, ja. Maak me maar wakker." Met de medaille om zijn nek keek hij naar Jens en kon hij het amper bevatten dat ze dit samen meemaakten. "Hij is al twee keer kampioen, what the fuck. En nu haal ik hier ook nog een medaille." Jens was al de grote man van TeamNL met olympisch goud op de 1.000 en 1.500 meter. Melle leefde die dagen mee vanaf de kant: schaatsen slijpen, raceplannen bespreken, supporten. Maar in de finale van de 500 meter draaide het ineens om hem. Jens zei met een knipoog: "Jij bent de eerste die deze tweevoudig olympisch kampioen verslaat."

Veel emotie bij broers

Voor Jens betekende het succes van zijn broer zelfs meer dan zijn eigen gouden medailles. "Ik ben veel blijer dan ik was met m’n gouden medailles. Deze is veel meer waard voor mij. Omdat het mijn broer is, hij is m’n alles. We hebben zo hard hiernaartoe gewerkt. We hebben hiervan gedroomd." Hij schetste ook hoe zwaar het de afgelopen jaren was: "En vier jaar geleden kon Melle niets vanwege zijn rug. En toen hij eindelijk een beetje terugkwam, kreeg hij last van zijn knie en kon hij weer niets."

Juist daarom is dit verhaal meer dan een mooie race. Melle stond jarenlang aan de kant en kwam pas recent weer in de buurt van zijn oude niveau. Zijn vertrouwen groeide mede door bondscoach Niels Kerstholt. "Niels (bondscoach Kerstholt, red.) heeft dit allemaal met me meegemaakt", vertelde Melle. En vlak voor de halve finale kreeg hij nog een laatste duwtje. "Hij zei voor m’n halve finale: ik weet niet hoe je het gaat doen, maar ik weet dat het je gaat lukken om de finale te halen."

Toeval bestaat niet?

Dat de finale uitgerekend op 18 februari viel, raakte Melle extra. "Toen ik zag dat de 500 meter-finale (zijn favoriete afstand, red.) op 18 februari was, was ik nog geblesseerd. Maar diep vanbinnen voelde ik dat het geen toeval kon zijn. Ik heb het tegen niemand gezegd, ook niet tegen Jens, maar op deze dag moest het gebeuren. En het is gewoon gelukt. Dat is ook een beetje manifesteren, daar geloof ik echt in."

In de race dacht hij heel even dat er zelfs nog meer in zat, maar over de streep was er vooral blijdschap. Zeker toen Jens hem meteen opzocht. "Ik vroeg: 'Wat ben jij?' Hij zei: 'Derde!' Ik: 'no fucking way!' Toen was het helemaal compleet."