In aanloop naar het WK 2026 blikt Mee Met Oranje terug op de rijke geschiedenis van het Nederlands elftal. In deze serie herbeleven we de 22 meest legendarische duels van Oranje op een WK: van grote overwinningen en iconische goals tot pijnlijke nederlagen. Dit is Oranje Legacy, met vandaag Nederland - Brazilië (2-1) op het WK 2010.
De gedachten dwalen in aanloop naar een WK altijd even af naar het verleden, naar bijvoorbeeld die broeierige middag in Zuid-Afrika waar het roemruchte Oranje-gevoel een rauw, on-Nederlands randje kreeg. Het was de dag dat de romantiek vakkundig de nek werd omgedraaid door twee mannen aan de zijlijn. Zowel bondscoach Bert van Marwijk als zijn Braziliaanse evenknie Dunga had voorafgaand aan de kwartfinale verkondigd dat concepten als totaalvoetbal en sambavoetbal archaïsch waren en geen enkele relevantie meer hadden in het moderne spel. Het was een voorbode voor een middag vol fysieke confrontaties en pure nijdigheid.
Valse start voor Oranje
Alles wees in de eerste helft op een roemloze aftocht voor Nederland. Joris Mathijsen viel in de warming-up uit met een knieblessure, waardoor André Ooijer halsoverkop moest opdraven in het hart van de defensie. Binnen tien minuten sneed een splijtende pass van Felipe Melo door de as, waarna Robinho de bal achteloos langs doelman Maarten Stekelenburg schoof. Arjen Robben liep zich ondertussen 45 minuten lang steevast vast in een ondoordringbaar woud van blauwe Braziliaanse shirts.
Maar tussen de regels door werd de basis gelegd voor een heroïsche wederopstanding, geboren uit pure frustratie. Vanaf de allereerste minuut, toen Juan de verbouwereerde Robin van Persie bruut wegbeukte bij een voorzet van Dirk Kuyt, was het duidelijk dat dit een duel op het scherpst van de snede zou worden. Het was een voetbalgevecht met een vilein randje, waarin het Oranje van weleer plaatsmaakte voor een meedogenloze ploeg.
Een historische ommekeer
De ommekeer viel kort na rust en ademde de sfeer van een goedkope kroegtruc. Robben ging na 53 minuten naar de grond na minimaal contact met Michel Bastos, die in de eerste helft al geel had gekregen voor het aanhoudend neerhalen van de vleugelaanvaller. De resulterende vrije trap van Wesley Sneijder belandde pardoes op de kruin van Felipe Melo, die de bal langs zijn eigen doelman schampte. Het was de allereerste Braziliaanse eigen goal in 97 WK-wedstrijden.
Wat volgde was misschien wel de grootste ironie uit de Nederlandse voetbalgeschiedenis. Uit een hoekschop van Robben, die de bal vanaf rechts indraaide, kopte Kuyt de bal bij de eerste paal door. Daar stond Sneijder, met zijn lengte van nog geen meter zeventig de kleinste man in een overvol strafschopgebied, die de bal zonder te hoeven springen tegen de touwen knikte. Het was de ultieme wraak op de ploeg die Nederland twaalf jaar eerder nog in de halve finale had uitgeschakeld.
Rode kaart en blinde paniek
De Zuid-Amerikanen verloren daarna volledig hun verstand. De domheid van Melo bereikte een absoluut dieptepunt toen hij zich liet provoceren tot een gemene trappende beweging, wat hem een directe rode kaart opleverde. Brazilië moest de laatste zeventien minuten met een man minder uitspelen en verviel in stuurloze, individuele acties die nergens meer toe leidden. De Braziliaanse verdediging raakte in blinde paniek door de aanhoudende dreiging van Robben aan de linkerkant.
Toen het laatste fluitsignaal klonk, was de metamorfose compleet. Nederland stond voor het eerst sinds 1998 in de halve finale van het wereldkampioenschap, terwijl de Brazilianen het toernooi verlieten met het geluid van slijpende messen op de achtergrond. Waar het Nederlands elftal decennialang in schoonheid stierf, bewees die bewuste middag dat je soms simpelweg de botte bijl moet hanteren om de geschiedenisboeken te halen.
Reacties
Nog geen opmerkingen
Je moet ingelogd zijn om te reageren.