In aanloop naar het WK 2026 blikt Mee Met Oranje terug op de rijke geschiedenis van het Nederlands elftal. In deze serie herbeleven we de 22 meest legendarische duels van Oranje op een WK: van grote overwinningen en iconische goals tot pijnlijke nederlagen. Dit is Oranje Legacy, met vandaag Nederland - Mexico (2-1) op het WK 2014.
Het was een middag waarop alles mis leek te gaan voor het Nederlands elftal. Al in de vijfde minuut moest bondscoach Louis van Gaal noodgedwongen de geblesseerde Nigel de Jong naar de kant halen. De Mexicanen domineerden de eerste helft volledig en lieten Oranje naar adem happen. Toen Giovani dos Santos vroeg in de tweede helft prachtig uithaalde met zijn linkervoet, leek het doek definitief te vallen. De bal vloog van ruim twintig meter afstand strak in de verre hoek, een treffer die de aanzet leek voor een roemloze aftocht op het WK.
Voor de Mexicanen voelde het alsof ze eindelijk een barrière van 28 jaar gingen doorbreken. Ze stonden veertig minuten lang op voorsprong en de kwartfinale lonkte. Guillermo Ochoa, die later werd uitgeroepen tot man van de wedstrijd, leek een onneembare vesting voor de Oranje-internationals. De doelman ranselde zelfs een inzet van Stefan de Vrij op miraculeuze wijze via de paal uit zijn doel, met een onmogelijke combinatie van hoofd en handen.
Van Gaal grijpt in en zet tactiek om
Van Gaal weigerde echter te capituleren en greep de zware weersomstandigheden en een officiële drinkpauze aan om zijn elftal tactisch om te zetten. De defensieve vleugelverdedigers maakten plaats voor een klassieke 4-3-3-formatie, waarbij de ploeg opportunistischer ging spelen. Het recept was even simpel als doeltreffend: de bal lang naar voren pompen richting invaller Klaas-Jan Huntelaar. De spits was in de ploeg gekomen voor Robin van Persie, een wissel die de wedstrijd volledig op zijn kop zou zetten.
De gelijkmaker viel pas in de 88e minuut van de zenuwslopende wedstrijd. Een diepe hoekschop van Arjen Robben werd door Huntelaar slim teruggekopt in het strafschopgebied. De bal viel precies in de loop van Wesley Sneijder, die geen moment twijfelde en de bal snoeihard tegen de touwen schoot. Het was een doelpunt dat de hoop pardoes terugbracht in een elftal dat de hele middag achter de feiten aan had gelopen.
Robben forceert beslissende strafschop
Wat volgde was de ultieme apotheose, geregisseerd door Robben. De buitenspeler was de hele middag al een plaaggeest voor de Mexicaanse defensie en had tot frustratie van de tegenstander al vaker de grond gezocht. In de absolute slotfase sneed hij nog één keer naar binnen, ontweek Diego Reyes en tuimelde over het uitgestoken been van Rafa Márquez. Scheidsrechter Pedro Proença twijfelde dit keer niet over een overtreding en wees resoluut naar de stip.
Aan de zijlijn kookte de Mexicaanse bondscoach Miguel Herrera van woede over de beslissing van de arbiter. Volgens de temperamentvolle keuzeheer was het al de derde schwalbe van Robben en had een eerdere gele kaart deze fatale duikeling kunnen voorkomen. Herrera noemde de beslissende strafschop na afloop ronduit 'verzonnen' en stak zijn frustratie niet onder stoelen of banken. "Als we door een geweldig doelpunt waren uitgeschakeld, prima, dat is voetbal", foeterde de trainer over de bittere uitschakeling.
Huntelaar blijft kalm onder immense druk
Terwijl de Mexicanen protesteerden, ontfermde Huntelaar zich over de bal. In de negentigste minuut, met de immense druk van een heel land op zijn schouders, bleef de spits ijzig kalm en schoot hij Oranje vanaf elf meter naar de kwartfinale. Van Gaal sprak na afloop vol bewondering over de stalen zenuwen van zijn pinchhitter. "Hij was heel koel", verklaarde de bondscoach over de man die het vonnis voltrok.
Bij het laatste fluitsignaal sprintte Robben naar de rand van het stadion, sprong in de lucht en balde zijn vuisten. Hij had Nederland vrijwel eigenhandig terug in het toernooi gesleept. Voor Mexico restte slechts een historisch trauma. Voor de zesde opeenvolgende keer sneuvelde het land in de knock-outfase van een WK, na eerdere eliminaties door Bulgarije in 1994, Duitsland in 1998, de Verenigde Staten in 2002 en tweemaal Argentinië in 2006 en 2010. Het cynisme van het voetbal was compleet: de Mexicanen, wier favoriete lied Canta y no llores ('Zing, huil niet') is, werden nog vier jaar langer achtervolgd door deze nachtmerrie.
Reacties
Nog geen opmerkingen
Je moet ingelogd zijn om te reageren.