Op 23 oktober 1938 speelde Puck van Heel zijn 64e en laatste interland voor het Nederlands elftal. In Oranje door de geschiedenis blikt Mee Met Oranje terug op bijzondere wedstrijden, spelers en momenten uit het verleden van Oranje. Precies 88 jaar geleden kwam tegen Denemarken een einde aan de interlandloopbaan van een Oranje-icoon die meer dan veertig jaar recordinternational van het Nederlands elftal was.
Nederland speelde die zondag in Roskilde tegen Denemarken en begon uitstekend. Gerard van Leur zette Oranje al na één minuut op voorsprong. Kai Uldaler bracht Denemarken in de vijftiende minuut langszij, waarna Frans van der Veen vijf minuten later onder het toeziende oog van 21.000 toeschouwers opnieuw voor een Nederlandse voorsprong zorgde.
Lang leek Oranje de overwinning over de streep te trekken. Pas in de 83e minuut maakte Reinholdt Christensen de 2-2. Voor Van Heel betekende het gelijkspel het einde van zijn interlandloopbaan. Dat wist de 34-jarige aanvoerder, die zoals altijd de hele wedstrijd uitspeelde, op dat moment waarschijnlijk zelf nog niet.
'Ze moeten me d'r uit gooien'
Puck van Heel had enkele maanden eerder namelijk nog duidelijk gemaakt dat hij niet vrijwillig van plan was om plaats te maken. Op 27 februari 1938 werd hij voorafgaand aan Nederland - België gehuldigd vanwege zijn zestigste interland. In het programmaboekje kreeg de middenvelder de vraag of hij ook dacht zijn 75e interland te halen. Zijn antwoord liet weinig ruimte voor twijfel: “Ze moeten me d’r uit góóien…!”
Oranje won die middag met 7-2. Van Heel zou daarna nog vier interlands spelen: de teller bleef uiteindelijk steken op 64. Zijn cijfers waren voor die tijd uitzonderlijk. Van Heel begon alle 64 wedstrijden in de basis en speelde ze ook allemaal volledig uit. Wissels zoals we die tegenwoordig kennen waren in zijn tijd nog geen normaal onderdeel van interlands.
Scoren deed hij nooit, maar als controlerende middenvelder groeide hij uit tot een van de belangrijkste spelers van Oranje. Liefst 29 keer droeg hij de aanvoerdersband. Ook stond hij op drie grote eindtoernooien: de Olympische Spelen van 1928 en de WK's van 1934 en 1938.
Oranje-record blijft ruim veertig jaar staan
Puck van Heel was al vóór zijn afscheid recordinternational geworden. Op 2 mei 1937 speelde hij zijn 57e interland en passeerde hij Harry Dénis. Met zijn uiteindelijke totaal van 64 wedstrijden zette hij een grens neer waar decennialang niemand overheen kwam.
Pas op 22 mei 1979 veranderde dat. Ruud Krol speelde tegen Argentinië zijn 65e interland en nam het record over. Daarmee stond Van Heel bijna 41 jaar te boek als recordinternational van Nederland. Het contrast met het moderne voetbal is groot. Waar internationals tegenwoordig jaarlijks tien of meer wedstrijden voor hun land kunnen spelen, had Van Heel ruim dertien jaar nodig om aan 64 caps te komen.
Zijn Oranje-loopbaan was bovendien in bescheiden omstandigheden begonnen. Van Heel speelde nog in het tweede elftal van Feyenoord toen hij bij de nationale voetbalwereld in beeld kwam. Via de zogeheten De Zwaluwen, destijds een belangrijke tussenstap die vergelijkbaar was met het huidige Jong Oranje, verdiende hij uiteindelijk zijn kans. Op 19 april 1925 maakte hij tegen Zwitserland zijn officiële debuut.
Ook bij Feyenoord groeide Van Heel uit tot een icoon. Hij speelde zijn volledige clubloopbaan in Rotterdam, werd viermaal landskampioen en won tweemaal de KNVB-Beker. Daarnaast mocht hij in 1935 symbolisch de eerste paal voor De Kuip slaan. Profvoetballer was hij nooit. Zoals vrijwel alle internationals uit die tijd combineerde Van Heel voetbal met gewoon werk en verdiende hij onder meer zijn brood in een margarinefabriek en later als caféhouder. Van Heel overleed op 19 december 1984 op tachtigjarige leeftijd.