In aanloop en tijdens het WK 2026 blikt Mee Met Oranje terug op de rijke geschiedenis van het Nederlands elftal. In deze serie herbeleven we de 22 meest legendarische duels van Oranje op een WK: van grote overwinningen en iconische goals tot pijnlijke nederlagen. Dit is Oranje Legacy, met vandaag Nederland - Spanje (0-1) op het WK 2010.
Terwijl het Nederlands elftal zich opmaakt voor de naderende WK-opener tegen Japan in Dallas, dwalen de gedachten onvermijdelijk af naar die ene giftige avond in Johannesburg. Spanje pakte destijds voor de eerste keer in de historie de wereldtitel, nadat Andrés Iniesta zeven minuten na een cruciale rode kaart de bal tegen de touwen joeg op aangeven van invaller Cesc Fàbregas. Het was de ultieme climax van een toernooi waarin het pure talent zich ondanks alle ranzigheid op het veld toch een weg naar de oppervlakte wist te dringen.
De nederlaag in de verlenging maakte een hardhandig einde aan een ongeslagen reeks van 25 wedstrijden voor Oranje. Achteraf bezien was het voor de reputatie van het elftal wellicht beter geweest als de ploeg eerder in het toernooi was gestrand, in plaats van zichzelf voor eeuwig te verbinden aan deze beruchtheid. De Engelse arbiter Howard Webb had zijn handen vol aan de anarchie en deelde in de eerste 22 minuten al vier gele kaarten uit. Het leek wel alsof de standaardmedailles voor de arbitrage die avond eigenlijk uitgereikt hadden moeten worden als onderscheidingen voor een levensgevaarlijke vredesmissie.
Chaos op het veld in Johannesburg
Het absolute dieptepunt van de eerste helft was de charge van Nigel de Jong, die zijn noppen vol in de borstkas van Xabi Alonso plantte, maar wonderbaarlijk genoeg ontsnapte met slechts een gele prent. Ook Mark van Bommel, die er een sport van leek te maken om in alle rust vijanden te creëren, had voor de rust eigenlijk al van het veld gestuurd moeten worden. Webb probeerde krampachtig een schijn van rust te bewaren, maar de toon was gezet. Uiteindelijk incasseerden de Nederlanders liefst zeven gele kaarten, waarbij de twee prenten die leidden tot de rode kaart voor John Heitinga in de 109e minuut nog niet eens zijn meegeteld.
Toch is het een misvatting dat Nederland zich die avond uitsluitend bezighield met wangedrag. Er was wel degelijk voetbalhoop, vooral toen Wesley Sneijder in de 62e minuut plotseling wat ware voetbalkunst toevoegde met een schitterende pass die Arjen Robben vrij voor de Spaanse defensie zette. De vleugelaanvaller probeerde het zorgvuldig af te ronden, maar de Spaanse doelman Iker Casillas kreeg zijn rechterbeen nog net in de baan van het schot en stond slechts een hoekschop toe. Twintig minuten later, in de 82e minuut, werd Robben opnieuw de toegang tot het doel ontzegd toen Casillas de bal knap voor zijn voeten weghaalde.
Spaanse efficiëntie en balbezit
Aan de andere kant van het veld grossierde Spanje in het creëren en vervolgens weer verprutsen van kansen, met name in de extra tijd. Sergio Ramos kopte in de 77e minuut uit een hoekschop al hoog over. Het was tekenend voor de ploeg van toenmalig bondscoach Vicente del Bosque, die een hoogst individuele stijl had ontwikkeld waarbij extreem balbezit soms een doel op zich leek te worden. Het was een speelwijze die tegenstanders normaliter uitputte en demoraliseerde, maar in Johannesburg worstelden de Spanjaarden zichtbaar met de chaos en de nijdige sfeer die als een zware deken over de wedstrijd hing.
Het was een slijtageslag waarbij vrijwel niemand zijn handen schoon hield. Zelfs Giovanni van Bronckhorst, de beschaafde aanvoerder en linksback, moest voor het verstrijken van het eerste uur een gele kaart incasseren van Webb. Uiteindelijk bleven er van de Nederlandse basiself slechts drie spelers over die niet in het boekje van de scheidsrechter belandden: doelman Maarten Stekelenburg, Dirk Kuyt en Sneijder. Dat Kuyt de dans ontsprong, was een klein wonder in de heksenketel.
De uiteindelijke overwinning van de Spanjaarden voelde als het onvermijdelijke lot, ondanks dat zij hun WK-campagne in Zuid-Afrika nog waren begonnen met een nederlaag tegen Zwitserland. Die valse start moet destijds prominent in de gedachten hebben gezeten van Bert van Marwijk. Toch herpakte Spanje zich meedogenloos efficiënt: alle vier de wedstrijden in de knock-outfase werden met diezelfde, zuinige 1-0 gewonnen. Het was een resultaat dat ze ook al kenden van hun Europese titel in 2008 en dat nu genoeg bleek voor de hoogste eer.
Reacties
Nog geen opmerkingen
Je moet ingelogd zijn om te reageren.