Maureen Koster zag zondag 'de dood in de ogen' maar heeft geen spijt

Maureen Koster heeft haar indrukwekkende atletiekjaar zondag afgesloten met een achtste plaats op de 5.000 meter tijdens het World Athletics Ultimate Championship in Boedapest. De 34-jarige Nederlandse langeafstandsloopster koos voor een gewaagde tactiek door brutaal de leiding te grijpen in het mondiale topveld, al brak die inspanning haar in de slotfase flink op. In gesprek met Runner's World blikt Koster met een glimlach terug op de zware slijtageslag: "Ik zag even de dood in de ogen."

In de Hongaarse hoofdstad mochten louter de twaalf beste atletes van het seizoen aan de startlijn verschijnen. Het deelnemersveld kende onder meer zes Ethiopische vrouwen en slechts drie Europese gezichten. Koster bepaalde vanaf het vertrek het tempo en liep de eerste 2400 meter aan kop van de groep rond, totdat de uiteindelijke winnares Likina Amebaw haar passeerde. De Nederlandse vocht voor elke meter en klokte na een zware slotfase een tijd van 14:38.78. "Ik had het écht zwaar", gaf Koster na de finish toe over de geleverde inspanning.

Lessen uit de Diamond League in Brussel

De aanvallende koers van Maureen Koster in Hongarije was een bewuste keuze, mede ingegeven door haar optreden van een week eerder. Tijdens de Diamond League-finale in Brussel kende de race immers een opvallend traag verloop, waardoor de Nederlandse destijds noodgedwongen 10,5 ronde lang het kopwerk moest doen. Hoewel ze daar destijds flink van baalde, bleek die ervaring achteraf de ideale basis voor haar durf in Boedapest. "In eerste instantie baalde ik in Brussel dat het een boemelrace werd waarin ik op kop moest lopen. Maar daarmee kreeg ik wel zelfvertrouwen dat ik dat blijkbaar dus gewoon kan", keek de atlete terug op die leerschool.

Een herhaling van dat Brusselse scenario wilde Maureen Koster dan ook koste wat het kost vermijden. Met haar brutale tactiek trok ze de wedstrijd daarom meteen naar zich toe. "Ik wilde het niet laten gebeuren dat dit wéér een boemel zou worden. Dat is allesbehalve in mijn voordeel", beredeneerde ze haar raceplan. "Toen ik werd overgenomen na 2400 meter was het even een shock voor mijn lichaam maar denk ik het wel het beste voor mij ook. Ik had verwacht hier als zevende te finishen en het werd achtste."

Droomseizoen na vroege tegenslag

Ondanks de zware slotmeters kan Maureen Koster terugkijken op een buitengewoon sterk jaar, waarin ze tien keer in actie kwam. Die jaargang begon nochtans met een flinke domper toen een achillespeesblessure haar deelname aan de WK Indoor in Toruń dwarsboomde. Koster knokte zich echter knap terug naar het hoogste niveau. Ze klokte op zowel de 5.000 als de 10.000 meter een prestigieuze European Lead en bekroonde haar topvorm met zilver op de 10.000 meter tijdens de Europese kampioenschappen in Birmingham.

Koster stelt dan ook vast dat ze dit jaar werkelijk alles uit haar kunnen heeft gehaald. "Kijk, natuurlijk wil je als atleet altijd beter. Ik heb elke wedstrijd dit seizoen laten weten wat ik waard ben. Ik heb nergens iets laten liggen voor mijn gevoel. Ik heb wat tegenslagen gehad maar ben ervan teruggekomen. Ik had voor mijn gevoel niets beter kunnen doen dan dat ik heb gedaan", concludeerde de ervaren loopster, die ook op mentaal vlak flinke stappen zette. "Ik ben nog steeds veel aan het leren. Dit seizoen heb ik bijvoorbeeld geleerd dat ik gewoon op kop kan lopen. Ik hoef niet bang te zijn om de kop te pakken. Ik kan mezelf gewoon laten zien en met zelfvertrouwen een wedstrijd in gaan. Dat is iets wat ik echt dit seizoen heb geleerd en weer met me meeneem."

Toekomst en de Olympische Spelen

Door haar sterke prestaties lijkt Maureen Koster ook haar eerdere besluit over het naderende einde van haar topsportloopbaan te heroverwegen. Twee jaar geleden, vlak na de Olympische Spelen in Parijs, was de langeafstandsloopster immers nog stellig over het naderende afscheid. "Dit was mijn laatste Olympische Spelen. Ik ga niet door tot Los Angeles", sprak ze destijds duidelijke taal over haar sportieve toekomst.

Inmiddels legt Koster zichzelf geen harde deadlines meer op en houdt ze de optie open om nog langer mee te draaien op mondiaal niveau. "Ik bekijk het nog steeds per jaar. Mijn carrière was gepland tot Parijs. Inmiddels hebben we de EK alweer gehad, heb ik de Ultimate Championship meegemaakt. Ik bekijk het echt per keer. De grootste voorwaarde is dat ik het leuk moet vinden, en dat vind ik. Maar, zoals het er nu voorstaat zou ik niet weten waarom ik zou moeten stoppen."