Oranje-sterkhouder is na lastige periode helemaal terug: 'Ik kan het nog'

Na bijna negen maanden maakte Daphne van Domselaar deze maand haar rentree bij de Oranje Leeuwinnen. De afgelopen periode was erg lastig voor de 26-jarige doelvrouw. Nu is ze echter helemaal terug en zondagmiddag speelt ze in de halve finales van de Champions League tegen OL Lyonnes.

In het tweeluik tegen Frankrijk (2-1 en 1-1) keerde Van Domselaar onlangs terug onder de lat bij de Oranje Leeuwinnen. "Ik had weer kippenvel bij het volkslied", vertelt ze in gesprek met het Algemeen Dagblad. "Na zo'n lange tijd had ik niet door dat het weer zó speciaal zou voelen. Mijn vader was er ook bij en het was een besefmomentje. Het besef dat het wel echt heel, heel mooi en speciaal is wat je nu doet. Dat moet niet normaal gaan voelen."

Tijdens de groepsfase van het EK in juli keepte Van Domselaar vorig jaar haar laatste interland. Opvallend genoeg was dat eveneens tegen Frankrijk (2-5 verlies). Door overbelasting van een pees tond ze daarna maandenlang aan de kant. "Ik had echt veel last en kon niet mezelf zijn op het veld, wat ook het plezier wegnam. Ik nam zelf de keuze om er tijdelijk uit te stappen. Natuurlijk wel in overleg, maar ik had genoeg gepusht. Ik ging nog niet over mijn grenzen, maar ik zat er wel dicht tegenaan."

Daphne van Domselaar is terug

"Het was ook mentaal lastig. Je hebt verwachtingen van jezelf. Je wilt volledig kunnen trainen en je ontwikkelen als speelster, maar dat stond stil. Dus dat maakte de keuze wat makkelijker", aldus Van Domselaar, die bewust even afstand nam van de voetbalwereld. "Als al die fysieke en mentale uitdagingen wegvallen, zoek je eerst nog naar iets van uitdaging of spanning. Maar uiteindelijk heb ik gedacht: dit is een moment waarop ik ook wat meer sociale dingen kan doen."

Nu is de doelvrouw helemaal terug en bereikt ze weer 'het niveau dat ik hoor aan te tikken'. "Afgelopen periode heb ik vooral goed ingezien dat sociaal leven naast het voetbal heel belangrijk is. Op het moment dat ik mentaal lekkerder in mijn vel zat, voelde ik me fysiek ook beter. Die lat leg ik zelf ook hoog, daar houd ik van. Ik wilde natuurlijk meteen van nul naar honderd. Dat ik direct belangrijk was voor het team, was een bevestiging voor mezelf van: oké, je kan het nog."