Op 22 oktober 1908 speelde het Nederlands elftal voor het eerst in zijn geschiedenis een competitieve interland. In Oranje door de geschiedenis blikt Mee Met Oranje terug op bijzondere wedstrijden, spelers en momenten uit het verleden van Oranje. Precies 118 jaar geleden verloor Nederland tijdens de Olympische Spelen in Londen met 4-0 van Groot-Brittannië. Slechts één dag later na de pijnlijke nederlaag vond echter een historische prestatie plaats.
Nederland had sinds de eerste interland tegen België in 1905 uitsluitend oefenwedstrijden gespeeld. De Olympische Spelen van 1908 vormden het eerste echte internationale toernooi voor nationale elftallen dat door de FIFA als officieel olympisch voetbaltoernooi werd en wordt beschouwd.
Opmerkelijk genoeg bereikte Nederland de halve finale zonder daarvoor één minuut op het toernooi te hebben gespeeld. In de eerste ronde zou Oranje tegen Hongarije uitkomen, maar de Hongaren trokken zich terug. Nederland kreeg daardoor een walkover en stond meteen in de halve finale. Daardoor wachtte direct een krachtmeting met Groot-Brittannië.
Oranje houdt ruim een halfuur stand
De wedstrijd werd gespeeld in het White City Stadium in Londen, onder het toeziende oog van ongeveer zesduizend toeschouwers. Nederland begon onder leiding van de Engelse bondscoach Edgar Chadwick met onder anderen doelman Reinier Beeuwkes, Bok de Korver, Edu Snethlage en Jan Thomée. Miel Mundt droeg de aanvoerdersband.
De Britten waren de uitgesproken favoriet, maar Oranje hield lang stand. Pas in de 37e minuut maakte Harry Stapley de openingstreffer. Daardoor bleef de schade bij rust beperkt tot 1-0. Na de pauze liep Groot-Brittannië alsnog weg. Stapley maakte ook de tweede en derde treffer en completeerde in de 75e minuut zijn indrukwekkende productie: alle vier de Britse doelpunten kwamen op zijn naam.
Stapley was trouwens al een bekende kwelgeest. Bij de historische 12-2-nederlaag tegen de Engelse amateurs in december 1907 had hij al vijf keer tegen Nederland gescoord. Het betekende een 4-0 nederlaag voor Nederland in de eerste competitieve interland uit de Oranje-historie. Veel tijd om die klap te verwerken was er niet. Al 24 uur later moest Nederland opnieuw het veld op.
Eén dag later volgt eerste Oranje-medaille
Er was oorspronkelijk een apart 'consolation tournament' bedacht voor ploegen die vóór de finale waren uitgeschakeld. Nederland zou daarin tegen Zweden spelen. De winnaar moest normaal gesproken nog een wedstrijd spelen tegen een Franse ploeg om het brons.
Frankrijk kende echter een rampzalig toernooi. Frankrijk A werd op 22 oktober met liefst 17-1 door Denemarken vernederd, terwijl Frankrijk B eerder al met 9-0 van de Denen had verloren. Beide Franse ploegen vertrokken vervolgens uit Londen. Daardoor werd Nederland–Zweden feitelijk rechtstreeks de wedstrijd om de bronzen medaille.
Nederland begon ditmaal uitstekend. Jops Reeman opende al in de zesde minuut de score. Zweden kreeg daarna vanaf de strafschopstip de kans om gelijk te maken, maar doelman Reinier Beeuwkes hield Oranje op voorsprong. Na rust besliste Edu Snethlage de wedstrijd. In de 58ste minuut maakte hij de 2-0, waarna Nederland de zege niet meer uit handen gaf.
Daarmee pakte Oranje zijn eerste internationale toernooimedaille ooit. Het bleek bovendien niet de laatste keer dat Nederland op de Spelen het podium zou halen. Oranje veroverde ook in 1912 en 1920 een bronzen medaille.
Reacties
Nog geen opmerkingen
Je moet ingelogd zijn om te reageren.