Op 13 oktober 1993 speelde het Nederlands elftal een van de meest beladen kwalificatiewedstrijden uit zijn geschiedenis. In Oranje door de geschiedenis blikt Mee Met Oranje terug op bijzondere wedstrijden, spelers en momenten uit het verleden van Oranje. Precies 33 jaar geleden won Nederland in De Kuip met 2-0 van Engeland, maar vooral de hoofdrol van Ronald Koeman zou de Engelsen nog tientallen jaren achtervolgen.
De belangen waren die avond enorm in Rotterdam-Zuid. Nederland en Engeland vochten rechtstreeks om een plaats op het WK van 1994 in de Verenigde Staten. Noorwegen stond er in de groep het beste voor en voor Oranje was eventueel puntenverlies tegen de ploeg van Graham Taylor bijzonder gevaarlijk.
Opstelling Nederland: De Goey, De Wolf, R. Koeman, F. de Boer, Rijkaard, Wouters, E. Koeman, Overmars (75. Winter), Bergkamp, R. de Boer (89. Van Gobbel), Roy.
Voor 46.000 toeschouwers bleef het lange tijd 0-0. Engeland wist dat een resultaat in Rotterdam de WK-kansen aanzienlijk zou vergroten en kreeg na rust een mogelijkheid die de hele kwalificatiefase had kunnen veranderen.
Koeman ontsnapt en slaat vervolgens zelf toe
In de 57e minuut brak David Platt door richting het Nederlandse doel. Ronald Koeman kon de Engelse aanvoerder niet meer bijhouden en trok hem op de rand van het strafschopgebied naar beneden. De Engelsen rekenden op rood. Scheidsrechter Karl-Josef Assenmacher hield het echter bij geel en kende Engeland slechts een vrije trap toe.
Oranje kwam bijzonder goed weg. Koeman gaf jaren later zelf toe dat Engeland eigenlijk gelijk had met het verweer dat hij van het veld had moeten worden gestuurd. "Ja, daar hadden ze wel gelijk in", lachtte Koeman in gesprek met de NOS. "Zijn ze er nog boos over? Nou, dan heeft het wel heel erg pijn gedaan." Enkele minuten later werd het verhaal voor Engeland inderdaad nog pijnlijker.
Nederland kreeg aan de andere kant een vrije trap. Koemans eerste poging mislukte, maar Paul Ince was volgens de Duitse arbiter te vroeg uit de muur gekomen. De Oranje-aanvoerder mocht opnieuw aanleggen. Bij zijn tweede poging lepelde hij de bal met een stiftje over de Engelse muur en langs David Seaman: 1-0. De woede bij Engeland was enorm. De speler die volgens de Engelsen niet eens meer op het veld had mogen staan, zette Nederland enkele minuten later op voorsprong.
Bergkamp deelt definitieve klap uit
Engeland moest nu komen en kreeg nauwelijks tijd om de klap te verwerken. In de 69e minuut volgde de tweede Nederlandse treffer. Dennis Bergkamp maakte de 2-0 en bezorgde Engeland daarmee een bijna onmogelijke uitgangspositie in de strijd om WK-kwalificatie. Voor Oranje was het een enorme stap richting de Verenigde Staten.
De frustratie bij de Engelsen richtte zich na afloop vooral op de arbitrage en Koeman. Graham Taylor werd tijdens die kwalificatieperiode gevolgd voor de beroemde documentaire An Impossible Job. De bondscoach van Engeland was zichtbaar in de war van zoveel, in zijn ogen, onrecht. Zijn uitspraak 'Do I not like that' wordt als klassieker nog veel in Engelse sportprogramma's gebruikt.
De nederlaag in Rotterdam betekende nog niet officieel dat Engeland was uitgeschakeld, maar er was een voetbalwonder nodig. Tijdens de laatste speelronde moest Engeland met minimaal zeven doelpunten verschil van San Marino winnen én hopen dat Nederland in Polen zou verliezen.
Engeland deed een deel van zijn werk en won met 7-1, ondanks een sensationele achterstand na slechts enkele seconden. Oranje liet echter niets aan het toeval over en versloeg Polen met 3-1. Nederland ging naar het WK; Engeland bleef thuis. Scheidsrechter Karl-Josef Assenmacher floot nadien geen enkele grote internationale wedstrijd meer.
Reacties
Nog geen opmerkingen
Je moet ingelogd zijn om te reageren.