Op 5 oktober 1977 maakte Ernie Brandts zijn debuut voor het Nederlands elftal. In Oranje door de geschiedenis blikt Mee Met Oranje terug op bijzondere wedstrijden, spelers en momenten uit het verleden van Oranje. Precies 49 jaar geleden viel de 21-jarige verdediger tegen de Sovjet-Unie in voor zijn eerste interland. Acht maanden later stond hij plotseling op het grootste podium van allemaal: de finale van het WK 1978.
Brandts was pas enkele maanden eerder van De Graafschap naar PSV verhuisd. Daar veroverde hij snel zijn plaats in het elftal en zijn ontwikkeling bleef ook bij Oranje niet onopgemerkt. Voor de oefenwedstrijd tegen de Sovjet-Unie werd hij op het laatste moment bij de selectie gehaald.
Veel spektakel leverde zijn eerste avond als international niet op. Nederland en de Sovjet-Unie hielden elkaar in De Kuip op 0-0. Voor 17.476 toeschouwers begon Brandts op de bank, waarna bondscoach Jan Zwartkruis hem in de 63e minuut liet invallen voor aanvoerder Ruud Krol. Ook Tscheu La Ling maakte die avond zijn debuut voor Oranje.
Opstelling Oranje: Jongbloed; Hovenkamp, Krol, Rijsbergen, Suurbier; Jansen, Willy van de Kerkhof, Peters; René van de Kerkhof, Kist en La Ling.
Acht maanden wachten op tweede interland
Ernie Brandts verdween daarna weer uit beeld. Zijn debuut op 5 oktober 1977 bleef ruim acht maanden zijn enige interland. Ondertussen beleefde hij bij PSV een uitstekend seizoen. De Eindhovenaren werden landskampioen en wonnen bovendien de UEFA Cup.
Brandts mocht vervolgens mee naar het WK van 1978 in Argentinië, maar kwam tijdens de eerste, moeizame, groepsfase niet in actie. Na de nederlaag tegen Schotland greep bondscoach Ernst Happel in. Voor het eerste duel van de tweede groepsfase, tegen Oostenrijk, kreeg Brandts ineens een basisplaats. Het was pas zijn tweede interland.
Zijn rentree in Oranje kon nauwelijks spectaculairder. Al in de zesde minuut zette Brandts Nederland op voorsprong. Oranje won uiteindelijk met liefst 5-1 en de verdediger had zich in één klap in het elftal gespeeld. Ook tegen West-Duitsland bleef hij staan. Vervolgens wachtte Italië in de beslissende wedstrijd om een plaats in de WK-finale.
Van eigen doelpunt naar WK-finale
Die wedstrijd werd een van de opmerkelijkste uit Ernie Brandts' loopbaan. Na achttien minuten werkte hij de bal in zijn eigen doel, waarbij doelman Piet Schrijvers geblesseerd raakte. Kort na rust herstelde Brandts zijn fout zelf. Met een hard schot maakte hij de 1-1, waarna Arie Haan Oranje uiteindelijk naar een 2-1 overwinning en de WK-finale schoot.
Vier dagen later stond Brandts opnieuw in de basis. Ditmaal tegenover gastland Argentinië in Buenos Aires. Nederland verloor na verlenging met 3-1 en werd voor de tweede keer op rij tweede van de wereld. Voor Brandts was het nauwelijks te bevatten hoe snel alles was gegaan: zijn vijfde interland was direct een WK-finale.
Na het WK bleef Brandts deel uitmaken van Oranje. Hij speelde ook op het EK van 1980 en kwam uiteindelijk tussen 1977 en 1985 tot 28 interlands, waarin hij als verdediger opvallend genoeg vijf doelpunten maakte. Van die 28 wedstrijden begon hij er 24 in de basis. Zijn laatste optreden volgde op 4 september 1985 tegen Bulgarije.
Van een geruisloos debuut in een doelpuntloos oefenduel tot een basisplaats in de WK-finale binnen acht maanden. Maar weinig Oranje-loopbanen zijn zo snel in een stroomversnelling geraakt als die van Brandts.
Reacties
Nog geen opmerkingen
Je moet ingelogd zijn om te reageren.