In aanloop naar het WK 2026 blikt Mee Met Oranje terug op de rijke geschiedenis van het Nederlands elftal. In deze serie herbeleven we de 22 meest legendarische duels van Oranje op een WK: van grote overwinningen en iconische goals tot pijnlijke nederlagen. Dit is Oranje Legacy, met vandaag Nederland - Zuid-Korea (5-0) op het WK 1998.
Het was een broeierige zaterdag in Marseille toen bondscoach Guus Hiddink vriend en vijand verraste met zijn tactische keuzes. In het kolkende Stade Vélodrome veegde het Nederlands elftal met een overtuigende 5-0-zege de vloer aan met Zuid-Korea, waardoor Oranje de leiding in Groep E overnam. Toch verbloemde de ruime uitslag een moeizame openingsfase; het eerste halfuur hielden de stugge Aziaten simpel stand. Pas toen Phillip Cocu in de 37ste minuut de ban brak na een combinatie met Dennis Bergkamp, begon de voetbalmachine echt te draaien.
De keuze voor Cocu in de voorhoede was voer voor discussie, al sprak Hiddink zelf liever van een doordacht plan. "Het was zeker geen gok", stelde de bondscoach. "Cocu is een veelzijdige en intelligente speler. Vaak valt dat later pas op. Alleen de mensen die het écht doorhebben, klinkt misschien wat arrogant, zien die kwaliteiten eerder", aldus Hiddink. Hij wilde dynamiek in de aanval in plaats van statische spitsen die vastliepen in de Koreaanse mandekking, terwijl Edgar Davids op het middenveld voor de nodige agressie mocht zorgen.
Hiddink onverbiddelijk over rol van Seedorf
Terwijl Cocu floreerde, moest Clarence Seedorf vanaf de reservebank toekijken. De middenvelder was hardhandig gepasseerd, een beslissing die in de wandelgangen voor de nodige roering zorgde. Hiddink toonde zich onverbiddelijk over de toekomst van Seedorf op de flank: "In principe niet meer op rechts", klonk het ijskoud. Toch hield de vedette zich in bedwang. "Hij was teleurgesteld, maar manifesteerde zich tijdens de training nadrukkelijk op een positieve manier", aldus de bondscoach, die de deur voor een centrale rol op een kier hield.
Het probleem op de rechterflank werd voorlopig opgelost door Ronald de Boer daar te posteren, een rol die hem zichtbaar tegenstond. Typisch Nederlands: winnen met ruime cijfers, maar toch ontevreden zijn over de eigen positie. "De échte Ronald de Boer kan beter, ook op rechts", mopperde de Ajacied, die benadrukte dat hij zich puur in het teambelang schikte. "Zolang hij weet dat de positie achter de spits het beste past bij m'n kwaliteiten. Daarbij denk ik niet het hele toernooi te spelen op rechts", deelde hij een speldenprikje uit aan de technische staf.
Monsterzege in tweede helft
Ondanks het interne gemor was de schade voor Zuid-Korea na de rust niet meer te overzien. De defensieve muur brokkelde af en Oranje liep via een flitsende counter van Marc Overmars, een solo van Bergkamp, invaller Pierre van Hooijdonk en uiteindelijk De Boer zelf uit naar een zeldzame 5-0-monsterscore. Het is nog altijd de grootste zege ooit van Nederland op een WK. Voor veertigduizend toeschouwers, onder leiding van de Poolse arbiter Wojcik, etaleerde de ploeg een weelde die op een eindtoernooi zelden wordt gezien.
Toch bleef de euforie binnen de selectie opvallend nuchter, alsof de spelersgroep besefte dat één goede helft nog geen wereldtitel oplevert. Van Hooijdonk verwoordde het realisme van de topsport treffend: "Dit is een WK. Als je zo'n uitslag neerzet, ga je elkaar niet vermoeien met de zaken die fout gingen", sprak de spits. "Daar is de dag van morgen voor. De spelers weten heus wel dat deze 5-0 niet zaligmakend is", relativeerde hij de feeststemming.
Hiddink weigerde evenmin mee te gaan in de nationale euforie en had zijn vizier alweer op de afsluitende groepswedstrijd tegen Mexico gericht. In Saint-Étienne zou een gelijkspel volstaan voor de groepswinst, een luxe uitgangspositie. "Na een dag genieten, zie ik de zege inmiddels weer in perspectief", temperde de bondscoach de verwachtingen. "We zullen ons niet laten verblinden. Donderdag wordt het een andere wedstrijd met andere uitgangspunten", waarschuwde hij, al gaf hij direct toe dat hij hooguit een kleine aanpassing in zijn basiselftal overwoog.
Achteraf bezien legde die avond in Marseille de fundering voor een elftal dat bereid was ego's opzij te schuiven voor het grotere doel. Ronald de Boer zag toen al een trend ontstaan: "Jongens die niet spelen, of hun plaats zijn kwijtgeraakt blijven enthousiast en goed trainen om terug te komen", observeerde hij scherp. Het was een zeldzame synergie in een tijdperk waarin de sfeer in de Hollandse kleedkamer vaak broos was. In het Stade Vélodrome, tegen een murw gebeukt Zuid-Korea, viel de puzzel even perfect in elkaar.
Reacties
Nog geen opmerkingen
Je moet ingelogd zijn om te reageren.