Mathieu van der Poel kleurt WK wielrennen en sprint naar derde WK-medaille in carrière

Brandon McNulty heeft zondag voor een enorme stunt gezorgd door in Montréal de wereldtitel op de weg te veroveren. De 28-jarige Amerikaan sloeg toe op het moment dat de favorieten naar elkaar begonnen te kijken en rondde vervolgens een indrukwekkende solo af met de regenboogtrui. McNulty volgt daarmee Tadej Pogacar op, die na een val in de Vuelta geblesseerd moest afzeggen. Mathieu van der Poel kleurde de wedstrijd met meerdere aanvallen en legde uiteindelijk beslag op het brons. Michael Matthews sprintte naar de zilveren medaille.

De loodzware WK-wegrit over 273,7 kilometer ging om 15.00 uur van start in Brossard. Na ongeveer honderd relatief vlakke kilometers wachtte de renners een zwaar lokaal circuit van 13,4 kilometer in Montréal, dat twaalf keer moest worden afgelegd. Al vroeg koos een omvangrijke groep van zeventien renners voor de aanval. Onder anderen Biniam Girmay, Felix Engelhardt en Andreas Leknessund maakten deel uit van de vlucht, die een maximale voorsprong van acht minuten bij elkaar reed. Onder impuls van Frankrijk en Zwitserland was die marge bij het bereiken van het lokale circuit al geslonken tot zes minuten.

Vervolgens nam Bruno Armirail het heft in handen in het peloton en liep de voorsprong van de koplopers snel terug. Met nog elf ronden te gaan hadden de zeven overgebleven vluchters nog ongeveer drie minuten over, maar een ronde later was daar nog slechts de helft van over. Op de vierde beklimming van de Côte Camillien-Houde voerden Valentin Paret-Peintre en Jordan Jegat het tempo namens Frankrijk flink op. Het peloton spatte uiteen en vooraan ontstond een sterke groep met onder anderen Wout van Aert, Maxim Van Gils, Ben Healy, Oscar Onley, Primoz Roglic, McNulty en Van der Poel.

Mathieu van der Poel grijpt brons

Niet veel later koos Van Aert opnieuw de aanval. Van der Poel reageerde direct en ook Quinn Simmons, Roglic, Anthon Charmig en Onley sloten aan. Het zestal wist al snel een voorsprong van ongeveer een halve minuut op te bouwen. Op de Pagnuelo-klim trok Van der Poel vervolgens stevig door, waardoor onder anderen Van Aert, Charmig en Roglic in de problemen kwamen. De Nederlander maakte duidelijk dat hij niet van plan was zijn regenboogambities zonder slag of stoot op te geven.

Ook in de laatste zestig kilometer bleef Van der Poel nadrukkelijk de koers bepalen. De wereldkampioen van 2023, die kort voor het WK nog indruk had gemaakt met een lange solo in de Ronde van Luxemburg, bleef aanvallen en dwong zijn concurrenten voortdurend tot reageren. Vanuit de achtergrond probeerden Paul Seixas en Isaac Del Toro met verschillende versnellingen terug te keren. Remco Evenepoel kon het hoge tempo ondertussen niet meer volgen en moest op ongeveer zestig kilometer van de finish lossen. Van Aert offerde zich vervolgens volledig op om de schade voor zijn Belgische landgenoot zoveel mogelijk te beperken.

Met nog drie ronden te gaan kwamen Onley en Healy tot op twintig seconden van de voorste renners, terwijl een groep met onder anderen Evenepoel, Seixas en Del Toro op ongeveer een halve minuut volgde. Healy wist de aansluiting te maken en niet veel later kwam een grotere groep terug, met daarin onder anderen Giulio Ciccone, Matteo Jorgenson, Tom Pidcock, Santiago Buitrago en Matthews. Nadat de verschillende favorietengroepen waren samengesmolten, viel het tempo plotseling volledig stil. De toppers keken naar elkaar en precies op dat moment zag McNulty zijn kans schoon.

McNulty profiteerde optimaal van de twijfel bij zijn concurrenten en sloeg razendsnel een gat van een halve minuut. Bij het ingaan van de voorlaatste ronde had de Amerikaan zijn voorsprong zelfs uitgebouwd tot ongeveer één minuut. Op de Côte Camillien-Houde kwam de achtervolging echter alsnog goed op gang. Het verschil slonk in korte tijd tot tien seconden en even later naderden de achtervolgers zelfs tot op acht tellen. Een gebrek aan samenwerking zorgde er vervolgens voor dat McNulty opnieuw kon uitlopen.

Toen zijn marge weer was gegroeid tot een halve minuut, deed Van der Poel op de Côte de Polytechnique nog een laatste poging om de Amerikaan terug te halen. De Nederlander zette alles op alles, maar McNulty gaf geen krimp en soleerde overtuigend naar de regenboogtrui. Daarmee bezorgde hij de Verenigde Staten de eerste wereldtitel op de weg bij de elitemannen sinds 1993. Achter de kersverse wereldkampioen won Matthews de sprint om het zilver, terwijl Van der Poel zijn aanvallende koers bekroonde met de bronzen medaille.