Emotionele Nadine Visser doet na brons opvallende onthulling over afgelopen weken

Nadine Visser heeft haar baanseizoen vrijdagavond op fraaie wijze afgesloten. De Nederlandse hordeloopster snelde tijdens de World Athletics Ultimate Championship naar een bronzen medaille op de 100 meter horden, waarmee ze tevens een cheque van 40.000 dollar in de wacht sleepte. Na een moeizame periode die getekend werd door fysieke tegenslag en onzekerheid over haar eigen belastbaarheid, zorgde de podiumplek voor een enorme emotionele ontlading.

De vreugde en opluchting waren na afloop van de eindstrijd meteen van haar gezicht af te lezen. Vorige maand kroonde Visser zich in het Engelse Birmingham nog tot Europees kampioene na een bloedstollende fotofinish in 12,67 seconden, maar gevoelsmatig bracht dit brons nóg meer teweeg. "Ja, ik weet niet, nu voelde ik veel meer emoties dan in Birmingham, ook eigenlijk al gelijk", liet een openhartige Visser optekenen tegen Runner's World na haar optreden. "In Brussel was het wel de andere kant op. Toen baalde ik zo erg, toen voelde ik me ook weer even zo ellendig."

Zware weken vol twijfels voor Visser

Daarmee verwees Visser direct naar haar teleurstellende wedstrijd in Brussel. Fysieke ongemakken speelden haar in België parten, waardoor ze bleef steken op een vijfde stek in 12,54 seconden. De atlete ondervond forse hinder van onder meer haar achillespees, wat de aanloop naar wedstrijden plotseling omtoverde tot een ingewikkelde puzzel. De slotweken van de jaargang stonden zodoende vooral in het teken van overleven en voortdurend bijschaven.

Visser gaf toe dat die situatie mentaal de nodige sporen naliet, al bleef de honger naar succes onverminderd groot. "Toen dacht ik, het is allemaal extra, maar alsnog wilde ik het zo graag goed eindigen. En ik ben zo blij. Ja, nu ik, ja ik weet niet, nu voelde ik veel meer emoties dan in Birmingham, ook eigenlijk al gelijk", zo keek ze terug op haar gedachten voorafgaand aan het evenement. "Grappig is dat. Maar ik weet niet, de laatste weken ging het gewoon zo allemaal op en neer. En ja, veel last gehad aan het struggelen van hoe gaan we de warming-up doen."

Ommekeer na teleurstelling in België

In Brussel merkte Visser dat de aanhoudende pijn haar belemmerde om überhaupt een vlekkeloze opbouw van haar race neer te zetten. "Want in Brussel had ik zoveel last dat ik niet eens toekwam aan een goede technische start. Het was meer zorgen dat ik warm genoeg was om over hordes te kunnen. En nu had ik dat gevonden en voelde ik gewoon weer dat ik superscherp was", analyseerde de hordeloopster haar herstel.

Dat de pure snelheid er wel degelijk in zat, had Visser eerder deze jaargang al onderstreept op Zwitserse bodem. Zowel in Lausanne als in Zürich liet ze uitstekende dingen zien; in Zürich liep ze met 12,34 seconden zelfs haar beste seizoenstijd. De domper in Brussel kwam daardoor des te harder aan. "Dus ja, heel blij mee. Het is gewoon wel pittig geweest. Ja, en ik heb ook al in Lausanne, vooral in Zürich, laten zien dat ik er wel heel hard mee kon lopen", verduidelijkte ze.

Vakantiegevoel na sportieve revanche

Voor Visser voelt het brons dan ook als gerechtigheid, zeker gezien het contrast met haar gemoedstoestand aan het einde van het vorige seizoen. "Dus daarom baalde ik in Brussel ook zo. Ja, en daarom ben ik gewoon heel trots dat ik het weer kon omturnen en zo lekker de vakantie in kan. Het is toch wat lekkerder dan vorig jaar, want toen was ik een beetje depressief aan het begin van de vakantie. Toen dacht ik: dat wil ik echt niet nog een keer."

Nu de medaille binnen is en de premie voor haar derde plaats is veiliggesteld, kan de boog definitief van de spanning. Visser vertrekt nog niet direct, maar kijkt reikhalzend uit naar haar rustperiode. "Ik blijf hier nog tot maandag en dan ga ik lekker naar een zonnig eiland, hopelijk, voor nog drie weekjes", besloot ze opgewekt.