Op 30 oktober 1963 beleefde het Nederlands elftal een van de grootste blamages uit zijn geschiedenis door met 1-2 van Luxemburg te verliezen. In Oranje door de geschiedenis blikt Mee Met Oranje terug op bijzondere wedstrijden, spelers en momenten uit het verleden van Oranje. Precies 63 jaar geleden werd Nederland in De Kuip uitgeschakeld voor het EK van 1964 in Spanje, terwijl beide wedstrijden tegen Luxemburg nota bene op Nederlandse bodem werden gespeeld.
Oranje had vooraf alle redenen om vertrouwen te hebben. In mei van dat jaar was zelfs regerend wereldkampioen Brazilië, met onder anderen Pelé in de gelederen, met 1-0 verslagen. Toch had Luxemburg Nederland in september al gewaarschuwd. In het Olympisch Stadion maakte debutant Klaas Nuninga weliswaar vroeg de 1-0, maar Paul May zorgde nog voor rust voor de verrassende 1-1.
Opvallend genoeg werd ook de tweede ontmoeting in Nederland afgewerkt. Formeel was Luxemburg op 30 oktober de thuisploeg, maar de wedstrijd werd vanwege de verwachte recette naar Stadion Feijenoord verplaatst. Oranje kreeg daardoor twee wedstrijden in eigen land om de volgende ronde te bereiken. Ook dat bleek niet genoeg.
Luxemburg slaat opnieuw toe in De Kuip
Bondscoach Elek Schwartz wijzigde zijn elftal en gaf onder anderen Piet Keizer en Piet Kruiver een basisplaats. Daarnaast verscheen de pas achttienjarige Piet Giesen voor het eerst in het Nederlands elftal. Na twintig minuten ging het mis. Camille Dimmer zette Luxemburg op voorsprong. De spits speelde op dat moment op het tweede Belgische niveau en combineerde zijn voetbal met een ingenieursopleiding, maar bleek voor Oranje niet af te stoppen. Kruiver bracht Nederland nog voor rust op gelijke hoogte.
Na de pauze sloeg Dimmer opnieuw toe. Zijn tweede doelpunt betekende de 1-2 en Nederland slaagde er daarna niet meer in de schade te herstellen. Luxemburg won het tweeluik met 3-2. De nederlaag werd direct als een enorme afgang beschouwd. De Nederlandse voetbalpers richtte zijn pijlen vooral op Schwartz. De bondscoach vertrok uiteindelijk een jaar later en belandde bij Benfica, waarmee hij in 1965 zelfs de finale van de Europa Cup I bereikte.
Voor Luxemburg was het avontuur ondertussen nog niet voorbij. In de kwartfinales van de EK-kwalificatie tegen Denemarken werd tweemaal gelijkgespeeld, waardoor een beslissingswedstrijd nodig was. Die vond uitgerekend in Amsterdam plaats. Denemarken won met slechts 1-0, waardoor Luxemburg op een haar na de toenmalige vierploegeneindronde miste.
Debuut wordt meteen afscheid voor Giesen
Voor Piet Giesen werd de avond nog wranger. De PSV'er was pas achttien jaar en gold als een van de grote Nederlandse talenten. Bij Oranje Onder 19 had hij negen keer gescoord in negen interlands. Enkele maanden voor zijn debuut bij het grote Oranje maakte hij zelfs een hattrick tegen de leeftijdsgenoten van de toenmalige Sovjet-Unie
Tegen Luxemburg mocht Giesen negentig minuten blijven staan. Een tweede kans kreeg hij niet. Zijn debuut bleek namelijk tegelijkertijd zijn laatste interland. Daardoor bestaat zijn volledige loopbaan in het Nederlands elftal uit één wedstrijd: de historische nederlaag tegen Luxemburg. Giesen onderging op jonge leeftijd twee meniscusoperaties en werd uiteindelijk begin jaren zeventig, pas 26 jaar oud, afgekeurd voor profvoetbal.
De wedstrijd bleef ook lang om een andere reden bijzonder. Nederland zou daarna tientallen jaren vrijwel onaantastbaar blijven in eigen land tijdens EK-kwalificatiewedstrijden. Daardoor bleef de 1-2 tegen Luxemburg generaties lang gelden als hét voorbeeld van wat er kan gebeuren als Oranje een ogenschijnlijk eenvoudige tegenstander onderschat.