Milou van Wijk deelt bijzonder verhaal na EK-zilver: 'Elke maand naar het ziekenhuis'

Milou van Wijk won maandagavond op de Europese kampioenschappen zwemmen in Parijs verrassend de zilveren medaille op de 100 meter vrije slag. De 21-jarige zwemster eindigde vlak achter landgenote Marrit Steenbergen, die het goud opeiste. De prestatie in het Centre Aquatique Olympique is extra bijzonder gezien de medische voorgeschiedenis van de Zuid-Hollandse, die werd geboren met het zeldzame Beckwith-Wiedemann-syndroom en in haar jeugd te maken kreeg met kanker en asymmetrische groei.

Tijdens de finale tikte de sprintspecialiste van zwemvereniging WVZ een persoonlijk record van 52,71 seconden aan. Daarmee hield de debutante op het individuele langebaanpodium de Italiaanse Sara Curtis met een miniem verschil van één honderdste van een seconde achter zich. "Het is eigenlijk niet te geloven, deze zilveren medaille", aldus de atlete uit Zwijndrecht in gesprek met het Algemeen Dagblad. De pupil van talentcoach Kees Robbertsen kende een bliksemstart en lag halverwege de race zelfs aan de leiding, waarna Steenbergen in de tweede baan de regie overnam.

De weg naar eremetaal en fysieke obstakels

De weg naar het podium ging voor de 1,94 centimeter lange topsportster gepaard met aanzienlijke fysieke hindernissen. Het Beckwith-Wiedemann-syndroom, een genetische overgroeistoornis, zorgde ervoor dat haar rechterzijde sneller groeide dan haar linkerzijde. Dit resulteerde in een beenlengteverschil van 2,5 centimeter, waarvoor zij operaties aan haar rechterknie onderging.

Bovendien werd er op tweejarige leeftijd kanker bij haar vastgesteld, een ziekte waarvoor zij tot haar elfde onder medische controle stond. "Het syndroom is niet heel bekend. Toen ik geboren was, was het voor mijn ouders ook heel raar. Al die bijwerkingen hebben ook wel effect gehad op mijn jeugd. Elke maand naar het ziekenhuis, ik heb alles anders ervaren. Veel eerdere belangrijke keuzes moeten worden gemaakt. Bijvoorbeeld of ik überhaupt wel wilde sporten", verklaarde de medaillewinnares.

Keuze voor het zwembad boven basketbal

Voordat de focus op het zwemmen kwam te liggen, speelde de jeugdige sportster drie jaar lang basketbal bij de Flax Field Fighters in Hendrik-Ido-Ambacht. Na meerdere botbreuken, waaronder drie keer een arm en twee keer een pink, besloot zij een minder blessuregevoelige sport te zoeken. Vanwege haar scoliose had de zwemster de optie om haar ruggengraat operatief met stalen pinnen te laten rechtzetten, maar dit zou topsport nagenoeg onmogelijk hebben gemaakt. "Topsport is altijd volledig mijn eigen keuze geweest, want ik had er ook voor kunnen kiezen om een operatie te doen", legde de doorzetter uit. "Maar ik heb ervoor gekozen om dat niet te doen, om te zien wat ik wél kan halen. Ook met het advies dat zwemmen wél heel goed is voor me."

De kromming in haar rug levert nog steeds dagelijks beperkingen op, aangezien de ruggengraat lichte druk uitoefent op haar longen. Na een intensieve race moet de kersverse vice-Europees kampioene dan ook direct gaan zitten om zich op haar ademhaling te focussen. Sinds haar vijftiende wordt zij hierin begeleid door de medische staf van de KNZB. "Ik ben blij dat de staf daarvoor staat. Dat ze echt met mij willen kijken: wat kan jij wel doen? In plaats van alleen maar te focussen op wat jij niet kan", aldus de sprintster, die vanaf volgend seizoen haar trainingsbasis verplaatst naar Eindhoven om daar dagelijks met Steenbergen te gaan trainen.

Finale van de estafette

Het toernooi in de Franse hoofdstad is voor het Nederlandse duo nog niet ten einde. Vandaag om 20:20 uur komen beide vrouwen opnieuw in actie tijdens de finale van de 4x100 meter vrije slagestafette. Voor de Zuid-Hollandse vormt het zilver op de individuele afstand in ieder geval een kroon op een zwaar traject. "Als je me ziet rondlopen op straat, denk je niet gelijk: wat is er met haar aan de hand. Maar deel ik mijn verhaal, dan is het ook voor mij steeds weer een reminder van wat ik allemaal heb meegemaakt. Ik heb hier gewoon hartstikke hard voor gewerkt."