Op 9 november 1973 speelt het Nederlands vrouwenelftal tegen Engeland de eerste interland die officieel wordt erkend door de KNVB. In Oranje door de geschiedenis blikt Mee Met Oranje terug op bijzondere wedstrijden, spelers en momenten uit het verleden van Oranje. De Oranje Leeuwinnen verliezen met 1-0, maar schrijven na jaren van tegenwerking geschiedenis, al blijkt de erkenning van de voetbalbond nog lang geen gelijkwaardige behandeling te betekenen.
In het Engelse Reading komen de Oranjevrouwen onder leiding van bondscoach Bert Wouterse voor het eerst namens de KNVB in actie. De ploeg bestaat uit speelsters die elkaar nauwelijks kennen. Voor aanvoerster Ellen Popeyus, op dat moment pas zestien jaar oud, is het zelfs haar eerste reis naar het buitenland. De voorbereiding bestaat uit vier gezamenlijke trainingen en twee oefenwedstrijden in Zeist.
Dat Nederland pas in 1973 zijn officiële debuut onder de vlag van de KNVB maakt, is opmerkelijk. Vrouwen spelen dan namelijk al tientallen jaren voetbal, maar de bond heeft lange tijd weinig op met vrouwelijke voetballers.
Jarenlange strijd van Oranje Leeuwinnen om erkenning
De KNVB beschouwt vrouwenvoetbal aanvankelijk als 'ongepast'. Sinds de jaren twintig heerst binnen de bond de opvatting dat vrouwen vooral hun voetballende echtgenoten moeten ondersteunen. Zelf voetballen wordt als onesthetisch en onvrouwelijk beschouwd. Toch laten de speelsters zich niet tegenhouden.
Op 23 september 1956 speelt een Nederlandse vrouwenploeg in Essen tegen West-Duitsland. De ontmoeting eindigt in een 2-1-nederlaag, waarbij de veertienjarige Lenie van der Jagt het Nederlandse doelpunt maakt. De KNVB erkent de wedstrijd niet. Ook de interland tegen Frankrijk op 17 april 1971, die met 4-0 verloren gaat en internationaal wel als officieel wordt beschouwd, telt voor de Nederlandse bond niet mee.
In 1971 wordt het vrouwenvoetbal eindelijk onderdeel van de KNVB. Er zijn dan ongeveer 5.500 geregistreerde voetbalsters, verdeeld over 385 elftallen. Een jaar later zijn dat er al 8.000, verspreid over 550 teams. De groei is niet meer te negeren en uiteindelijk krijgt ook het nationale elftal officiële erkenning.
Historisch debuut eindigt in nederlaag
Op Elm Park, het stadion van Reading, wacht een Engelse ploeg die zijn eerste vier officiële interlands allemaal heeft gewonnen. Nederland houdt de tegenstander lange tijd in bedwang, maar in de 34e minuut slaat Margaret 'Paddy' McGroarty toe. De Engelse middenveldster scoort rechtstreeks uit een vrije trap. Het blijkt het enige doelpunt van de wedstrijd.
Oranje krijgt zelf ook mogelijkheden, maar slaagt er niet in de achterstand weg te werken. De 1-0-nederlaag doet weinig af aan het historische karakter van de ontmoeting. Toch blijkt uit de behandeling van de speelsters hoe groot de verschillen met het mannenvoetbal nog zijn.
De Oranjevrouwen dragen shirts die eerder door mannelijke internationals zijn gebruikt. Na afloop moeten ze hun tenue weer inleveren. Waar mannen hun shirt mogen houden of ruilen, is dat voor de vrouwen verboden. Marian Wellenberg neemt tijdens haar korte interlandloopbaan toch een oranjeshirt mee naar huis. Ellen Popeyus levert haar kleding altijd netjes in en krijgt pas 25 jaar later alsnog een shirt van de KNVB.
Ook de aandacht vanuit de Nederlandse sportmedia blijft beperkt. Popeyus begint daarom begin jaren tachtig haar eigen tijdschrift, Damesvoetbal, om de sport meer zichtbaarheid te geven. Het initiatief houdt ongeveer twee jaar stand. Pas decennia later krijgen de pioniers de erkenning die ze verdienen. In december 2023 worden speelsters van beide landen op Wembley geëerd, precies vijftig jaar na hun eerste ontmoeting.