Noa Vahle ziet opvallende ontwikkeling bij Oranje: 'Gakpo is de pastoor'

Binnen de selectie van het Nederlands elftal wordt tegenwoordig opvallend openlijk over het geloof gesproken, zo constateert sportverslaggever Noa Vahle. Waar religie in de samenleving geregeld tot stevige discussies leidt, vormt het voor veel internationals juist een baken van rust en houvast. Vahle volgde Oranje de voorbije periode namens Talpa op de voet tijdens de eerste vier duels in de Nations League en zag die tendens van dichtbij groeien.

In HNM De Podcast, het wekelijkse programma dat Vahle maakt met Hélène Hendriks en Merel Ek, legt de verslaggeefster uit dat de openhartigheid haar al eerder was opgevallen. "Er is mij iets opgevallen, en dat viel mij eigenlijk tijdens het WK van afgelopen zomer al op", zo vertelt Vahle in de uitzending. "Ten eerste dat er veel meer voetballers zijn die gelovig zijn. Ik denk dat bij het Nederlands elftal de helft of misschien wel meer dan de helft gelovig is. Maar wat ik eigenlijk best wel heel erg mooi vind, is dat ze er zo openlijk over vertellen."

Gjivai Zechiël en de rol van Cody Gakpo bij Oranje

Middenvelder Gjivai Zechiël van Feyenoord is volgens Noa Vahle een duidelijk voorbeeld van de openlijke geloofsbeleving binnen de selectie. De kersverse international stak zijn spirituele overtuiging tijdens zijn eerste oproep voor Oranje niet onder stoelen of banken. Vahle sprak uitgebreid met de Rotterdammer en zag een duidelijke rode draad in zijn verhaal.

"Ik had een interview met Zechiël van Feyenoord", zo blikt Vahle terug op dat gesprek. "Het ging erover dat hij voor het eerst bij het Nederlands elftal was. Ik stelde allemaal vragen, wat hij ervan verwachtte. Toen zei hij twee keer: 'Het is Gods plan', dus dat is iets waar hij zich aan vasthield. Toen vroeg ik wat hij daar eigenlijk van vond, want je ziet het bij heel veel jongens bij de selectie. Er werd op het WK ook over gesproken, dat de jongens die geloven dan voor een wedstrijd samenkomen. Cody Gakpo is dan de pastoor. Zechiël vertelde dat hij dat zo mooi vond. Toen dacht ik: eigenlijk is het toch best wel goed dat ze zich daar zo over uitspreken."

Publieke reacties op Wout Weghorst

Bij Wout Weghorst ligt de publieke perceptie rondom zijn geloof volgens Noa Vahle heel anders. Waar de overtuiging bij andere spelers vaak geruisloos wordt geaccepteerd, leidt de openheid van de ervaren aanvaller geregeld tot irritatie bij het grote publiek. Vahle begrijpt die felle aversie niet goed en wijst erop dat het geloof de spelers juist steun biedt in hun dagelijks leven.

"Weghorst is iemand die heel gelovig is", aldus Vahle. "Maar daar komt altijd zo veel aversie op. Terwijl, ik denk: als dat nou voor iemand iets is dat hen kracht geeft of een beetje wegwijs maakt? Dat is het geval bij Cody, bij Gjivai, bij Wout. Dat is toch helemaal prima."

Co-host Hélène Hendriks denkt dat de kritiek vooral voortkomt uit de manier waarop de spits overkomt. "Ik denk dat er een verschil in zit. Ik denk niet eens dat bij Cody, Gjivai Zechiël of Mexx Meerdink die gedoopt werd, daar komt helemaal niet zoveel kritiek op, heb ik het idee. Het gaat vooral bij Weghorst erom dat hij het op een bepaalde manier profileert. Hij heeft dat nou eenmaal over zich, daar komt de aversie tegen, denk ik. Ik heb eigenlijk nog helemaal niet veel mensen gehoord die het raar vinden, of zo. En er is ook helemaal niets raars aan."

Cruijff en de nuchtere kijk op rituelen

Om de situatie van wat context te voorzien, haalt Noa Vahle een bekende uitspraak van voetbalicoon Johan Cruijff aan. De legendarische nummer veertien stond bekend om zijn uiterst nuchtere kijk op religieuze handelingen op het veld en zette destijds openlijk vraagtekens bij het nut van dergelijke rituelen voor de afloop van een wedstrijd.

Vahle memoreert de bekende woorden van de oud-topvoetballer: "Hij zei: 'Ik geloof niet, maar in Spanje slaan alle 22 spelers een kruisje voordat ze het veld op komen. Als het werkt, zal het dus altijd een gelijkspel worden.' Zó'n goeie uitspraak." Toch ziet de verslaggeefster een duidelijk verschil met hoe de huidige generatie internationals ermee omgaat. "Alleen: daar gaat het die jongens natuurlijk niet om. Het is niet dat je een kruisje slaat en hoopt op de overwinning. Het gaat natuurlijk over veel meer. Het is voor hen een levensstijl, ik heb daar helemaal niet zo heel veel moeite mee."