Oranje haalt 'jongetje' Vlaar op en krijgt jaren later 'Ron Beton' terug

Op 8 oktober 2005 maakte Ron Vlaar zijn debuut voor het Nederlands elftal. In Oranje door de geschiedenis blikt Mee Met Oranje terug op bijzondere wedstrijden, spelers en momenten uit het verleden van Oranje. Precies 21 jaar geleden kreeg de twintigjarige verdediger onverwacht zijn kans tegen Tsjechië. Een maand later volgde een nachtmerrie tegen Italië, maar jaren later nam Vlaar op het WK van 2014 alsnog overtuigend revanche.

De opmars van Vlaar ging in 2005 razendsnel. De verdediger had in april zijn debuut gemaakt voor AZ en beschikte nauwelijks over ervaring in de Eredivisie. Zijn tweede optreden in het betaald voetbal was meteen de halve finale van de UEFA Cup tegen Sporting Portugal. In de zomer maakte de verdediger vervolgens indruk met Nederland Onder-20 op het WK in eigen land.

Bondscoach Marco van Basten had voldoende vertrouwen in Vlaar om hem bij Oranje te halen. Dat deed hij zelfs al in mei voor de WK-kwalificatiewedstrijden tegen Roemenië en Finland, maar toen kwam Vlaar nog niet in actie. Vijf maanden later bewees Van Basten dat hij zich bij zijn selectiebeleid niet liet leiden door reputaties. Op het moment dat Vlaar zijn eerste interland voor Nederland speelde, had hij pas zeven competitieduels voor AZ achter zijn naam staan en niet eens allemaal als basiskracht.

Debuut Ron Vlaar op historische avond

Op 8 oktober 2005 wachtte in Praag een belangrijk WK-kwalificatieduel met Tsjechië. Oranje kon zich die avond definitief plaatsen voor het WK van 2006. Nederland kende een lastige openingsfase. Edwin van der Sar moest zelfs een strafschop van Tomáš Rosický keren. Daarna nam Oranje de controle over de wedstrijd over. Rafael van der Vaart maakte de 0-1 na een half uur spelen en Barry Opdam kopte nog voor rust de tweede Nederlandse treffer binnen.

In de 57e minuut besloot Marco van Basten de twintigjarige Ron Vlaar te brengen voor Khalid Boulahrouz. Daarmee stond een verdediger met nauwelijks ervaring ineens tegenover gevestigde internationals als Milan Baroš en Karel Poborský. Vlaar hield zich echter uitstekend staande. Nederland gaf de voorsprong niet meer uit handen en won met 0-2. Daarmee was het WK-ticket definitief binnen en Vlaar's eerste interland kon nauwelijks beter eindigen.

De nachtmerrie van Ron Vlaar tegen Italië

Een maand later zag de wereld er compleet anders uit. Door blessures bij Barry Opdam en Khalid Boulahrouz kreeg Ron Vlaar tegen Italië zijn eerste basisplaats in zijn pas tweede interland. Dat duel veranderde in een bijzonder pijnlijke avond. Vlaar stond tegenover Luca Toni en had grote moeite met de Italiaanse spits. Hij maakte een eigen doelpunt en werd later opnieuw afgetroefd bij een Italiaanse treffer. Na ongeveer een uur haalde Van Basten hem naar de kant.

"Sorry, trainer", waren de woorden die Vlaar richtte aan bondscoach Marco van Basten. De harde ontgroening had grote gevolgen. Vlaar verdween daarna jarenlang uit beeld bij Oranje, al speelden blessures daar eveneens een belangrijke rol in. "Ik denk dat die wedstrijd voor mij gewoon niet op het juiste moment kwam", vertelde de verdediger jaren later.

Revanche Ron Vlaar als 'Ron Beton'

Pas in maart 2010, bijna vierenhalf jaar later, droeg Ron Vlaar opnieuw het shirt van het Nederlands elftal. Inmiddels speelde hij bij Feyenoord en was hij naar eigen zeggen niet meer te vergelijken met 'het jongetje' dat in 2005 plotseling werd geselecteerd voor Oranje. Vlaar maakte deel uit van de selectie voor het EK van 2012, maar twee jaar later kwam zijn grote moment.

Op het WK van 2014 in Brazilië bouwde Louis van Gaal zijn defensie rondom de verdediger. In het 5-3-2-systeem groeide Vlaar uit tot een van de absolute steunpilaren van Oranje. Waar hij in 2005 nog een onervaren talent was dat tegen Italië hard onderuitging, stond er in Brazilië een volwassen leider. Zijn sterke optredens leverden hem de bijnaam 'Ron Beton' op. Nederland bereikte de halve finale en eindigde uiteindelijk als derde.

Het was voor Vlaar een bijzonder slotstuk van een interlandloopbaan die aanvankelijk alle kanten op ging. Hij kwam uiteindelijk tot 32 interlands, waarvan 27 als basiskracht, en één doelpunt voor Oranje. Zijn laatste interland was op 12 november 2014 tegen Mexico.